Loading...
 Start Page
''Αμυγδαλιά, η νυφούλα του χιονιά.''
Κλίκ για μεγέθυνση
Τετάρτη 17 Φεβ 2021
ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ Η ΝΥΦΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ!!
Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν αποχαιρετήσουμε το παγωμένο τοπίο
του χειμώνα και η όμορφη νυφούλα, η αμυγδαλίτσα μας ανυπόμονη,
άνοιξε δειλά δειλά τα πανέμορφα άνθη της, προμηνύοντας την
αναγέννηση της φύσης, την Άνοιξη.
Χίλιες δυο εικόνες για το πανέμορφο αυτό δέντρο που ανθίζει
στη μέση του χειμώνα…




Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα…

Τι μας δίνει η αμυγδαλιά;

Ο μύθος της αμυγδαλιάς…

Η ιστορία της Φυλλίδας.
Ο Δημοφώντας, γιος του Θησέα και της Φαίδρας και βασιλιάς της
Αθήνας, ταξίδεψε κάποτε στα παράλια της Θράκης.
Εκεί γνώρισε την όμορφη βασιλοπούλα Φυλλίδα και την
ερωτεύτηκε. Επειδή βιαζόταν να επιστρέψει στην Αθήνα, της
υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει μετά από ένα ορισμένο χρονικό
διάστημα, για να παντρευτούν. Το διάστημα όμως αυτό πέρασε και
ο Δημοφώντας δε γύρισε να πάρει την αγαπημένη του.
Η Φυλλίδα απαρηγόρητη, επειδή νόμιζε ότι ο καλός της έπαψε να
την αγαπά, πέθανε από τη λύπη της. Οι θεοί τη συμπόνεσαν και τη
μεταμόρφωσαν σε αμυγδαλιά, ένα δέντρο με πανέμορφα άνθη,
αλλά χωρίς φύλλα.
Μετά από λίγο καιρό, ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη και
έμαθε το θάνατο της αγαπημένης του. Τρελός από τον πόνο, έτρεξε,
αγκάλιασε και γέμισε φιλιά τον τρυφερό κορμό της αμυγδαλιάς κι
αμέσως τα κλαδιά της γέμισαν πράσινα, δροσερά φύλλα.
Γι’ αυτό τα φύλλα της αμυγδαλιάς-Φυλλίδας φυτρώνουν πάντα μετά
τα άνθη: περιμένουν το αγκάλιασμα του αγαπημένου της
Δημοφώντα…

Παροιμία, γλωσσοδέτης, νανούρισμα για την αμυγδαλιά…

Ποίημα για την αμυγδαλιά…

      Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ Γεωργίου Δροσίνη
        Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
                με τα χεράκια της
         κι εγέμισ’ από άνθη η πλάτη
        η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.

    Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή
                 γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή
                 κι έτσι της μίλησα:
Τρελή, σαν θες να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά
                 τι τόσο βιάζεσαι;
     Μονάχη της θε να `ρθει η βαρυχειμωνιά,
                 δεν το στοχάζεσαι;
         Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παλιά
                τα παιχνιδάκια σου
      σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
                και τα γυαλάκια σου.

Αυτή είναι η γυναίκα για την οποία ο Δροσίνης έγραψε το ποίημα:


Το παρασκήνιο στο ποίημα του Γεώργιου Δροσίνη “Ανθισμένη
Αμυγδαλιά”:
Αφορά μία χαριτωμένη μούσα, ήταν η ξαδέλφη του, Δροσίνα
Δροσίνη.
Η ιστορία είναι η εξής: η Δροσίνα ήταν 16 χρονών και φοιτούσε στο
Αρσάκειο, όταν ο ξάδελφός της, επισκέφτηκε την οικογένειά της στα
Πατήσια. Ο Δροσίνης είχε μόλις γυρίσει απ’ τη Γερμανία, όπου
σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης. Νέος, όμορφος και καλλιεργημένος.
Η Δροσίνα όμορφη, γλυκιά και πολύ φρέσκια.
Ένα πρωί, ο Δροσίνης άνοιξε το παράθυρο να μπει φως και είδε τη
νεαρή ξαδέρφη του στον κήπο, να κάθεται κάτω από ένα ανθισμένο
δέντρο.
Σύμφωνα με το ποίημα, το δέντρο ήταν μια αμυγδαλιά. Άλλοι λένε,
ότι στην πραγματικότητα ήταν νεραντζιά. Η κοπέλα κούνησε τον
ανθισμένο δέντρο και τα άνθη την έλουσαν. Η σκηνή τον ενθουσίασε
και ο νεαρός ποιητής έγραψε το θρυλικό ποίημα.

Πίνακες ζωγραφικής από διάσημους ζωγράφους με θέμα την
αμυγδαλιά…
Αμυγδαλιά –Βαν Γκογκ


Αμυγδαλιά –Ιακωβίδης



Ζωγραφική και αμυγδαλιά…

Μπορείς να ζωγραφίσεις και εσύ την αμυγδαλιά με τύπωμα με το
κάτω μέρος ενός πλαστικού μπουκαλιού βουτηγμένο σε τέμπερα.


Μαθηματικά και αμυγδαλιά…

Μέσα σε ένα διάφανο βάζο βάζουμε μερικά αμύγδαλα και
υποθέτουμε.
Πόσα μπορεί να είναι; Τα μετράμε.
Πόσα ήταν;
Πόσα θέλουμε ακόμα για να γίνουν τόσα ή πόσα πρέπει να
αφαιρέσουμε;

Παιχνίδι με την αμυγδαλιά…

Ρίξε τα αμύγδαλα στο κουτί

Υλικά
: αμύγδαλα με το κέλυφος τους, κουτί παπουτσιών.

Τρόπος παιξίματος:
Ανοίγουμε στο πάνω μέρος του κουτιού μια
τρύπα . Ο παίκτης στέκεται όρθιος τοποθετεί τα πόδια του μπροστά
στο κουτί παίρνει τρία αμύγδαλα και από το ύψος του σαγονιού,
σημαδεύει και τα αφήνει να πέσουν ένα-ένα στο κουτί. Η ίδια
διαδικασία επαναλαμβάνεται από όλους τους παίκτες. Ποιος έβαλε
όλα τα αμύγδαλα στο κουτί;

Μαγειρική με αμύγδαλα…

ΣΥΝΤΑΓΗ ΜΕ ΑΜΥΓΔΑΛΑ
Και μία συνταγή για εύκολα
σοκολατάκια αμυγδάλου ή βραχάκια
που μπορείτε να φτιάξετε και με τα παιδιά:
Υλικά συνταγής:
400 γρ. αμύγδαλα
500 γρ. κουβερτούρα
Εκτέλεση:
1. Απλώνουμε τους ξηρούς καρπούς σε μία λαδόκολλα που έχουμε στρώσει στη
λαμαρίνα του φούρνου. Τους ψήνουμε σε προ θερμασμένο φούρνο στους 160οC
για 12-15 λεπτά.
2. Αφήνουμε να κρυώσουν τελείως.
3. Τους ανακατεύουμε με τη στρωμένη κουβερτούρα και με δύο κουτάλια
φτιάχνουμε μικρά βραχάκια επάνω σε λαδόκολλα και αφήνουμε να κρυώσουν.
( Συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου)

Ένα παραμύθι για την αμυγδαλιά…

Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Μια φορά και έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή, εκεί που ο ήλιος έχει
ανθρώπινη φωνή και ο άνεμος συνομιλεί με τα δέντρα και τα βουνά,
φύτρωσε μια μυγδαλιά.
Κάθε φορά που η άνοιξη επέστρεφε από το μακρινό της ταξίδι, η
μυγδαλιά ήταν εκεί για να την προϋπαντήσει. Όλον τον χειμώνα τα
κλαδιά της ικέτευαν κάθε πρωί το δειλινό, σαν γυμνά χέρια, για μια
μεγάλη αγκαλιά κι όλα τα πουλιά που είχαν απομείνει πίσω
μαλώνανε ποιο θα πρωτοκαθίσει πάνω τους. Ήταν μια υπέροχη
εικόνα! Πράγματι η αγκαλιά της μυγδαλιάς ήταν τόσο ζεστή και
μεγάλη, που όλους τους χωρούσε. Ακόμα και τον γέρο-κορυδαλλό
που ενώ συνήθιζε να φτιάχνει τη φωλιά του στο χώμα, πάντα
έβρισκε παρηγοριά στα κλαδιά της. Οι κότσυφες πρώτοι και
καλύτεροι της τραγουδούσαν και τα σπουργίτια δανείζονταν καμιά
φορά λίγο από το χρώμα της, όταν το πολύ κρύο χλώμιαζε τα φτερά
τους. Και τα παιδιά της Πούλιας, τα πιο μικρά αστεράκια, όταν το
έσκαγαν από τον ουρανό, στη μυγδαλιά ξεχνιόντουσαν φωτίζοντας
με τα φαναράκια τους τις νύχτες.
Μια νύχτα του χειμώνα, διαφορετική από όλες τις άλλες, το φεγγάρι
κάνοντας την καθημερινή του βόλτα, είδε τη μυγδαλιά.
Κοντοστάθηκε. Χαμήλωσε και της ψιθύρισε τα μυστικά του.
"Κουράστηκα", είπε λυπημένο.
"Κάθε μέρα το ίδιο ταξίδι, κάθε νύχτα ακούω τον πόνο των
ερωτευμένων, δείχνω τον δρόμο στους μοναχικούς διαβάτες και
φτιάχνω μονοπάτια στη θάλασσα για τους ναυτικούς. Νιώθω να με
κοιτούν εκατομμύρια μάτια, θέλω επιτέλους να βρω μια γωνιά να
κρυφτώ, να ησυχάσω για λίγο".
Η μυγδαλιά άνοιξε τότε διάπλατα την αγκαλιά της και έκρυψε το
φεγγάρι.
"Εδώ μπορείς να μείνεις για πάντα", αποκρίθηκε.
Και το φεγγάρι αφέθηκε στα χέρια της και αποκοιμήθηκε. Είδε τα
πιο όμορφα όνειρα εκείνη τη νύχτα. Ο άνεμος παρατήρησε πως
ήταν πιο μεγάλο και φωτεινό από κάθε άλλη φορά.
Η μυγδαλιά αγάπησε πολύ το φεγγάρι. Το έσφιξε τρυφερά και
απαλά από φόβο μην το πληγώσει. Τα πουλιά τότε μαζεύτηκαν
γύρω τους και τραγούδησαν ένα υπέροχο νανούρισμα. Έμοιαζε σαν
να είχαν κατέβει άγγελοι από τον ουρανό και η νύχτα ήταν τόσο
γλυκιά. Όλη η πλάση γαλήνεψε και αφέθηκε στο τραγούδι των
πουλιών. Σαν χάραξε, το φεγγάρι ετοιμάστηκε για την επιστροφή
του στον ουρανό.
-Πού πας; ρώτησε θλιμμένη η μυγδαλιά.
-Έχω τόσες υποχρεώσεις. Όλοι από μένα περιμένουν. Δες! Ο ήλιος
δεν βγαίνει αν δεν φύγω και τα αστέρια νύσταξαν και θέλουν να
κοιμηθούν.
-Μείνε, γιατί σ’ αγαπώ.
-Πρέπει να φύγω. Δεν μπορείς να έρθεις μαζί μου;
-Μα εγώ είμαι ένα δέντρο, είπε η μυγδαλιά. Τα δέντρα δεν
ταξιδεύουν ποτέ. Μόνο με τη σκέψη τους αγγίζουν τον ουρανό.
Το φεγγάρι τότε πλησίασε και έδωσε ένα τρυφερό φιλί στη μυγδαλιά
και χαμηλώνοντας το βλέμμα είπε "σ’ αγαπώ".
-Αντίο, αγαπημένε μου, είπε η μυγδαλιά και έγειρε τον κορμό της
τόσο πολύ που ακούμπησε στη γη. Τόσο μεγάλη ήταν η λύπη της.
Τα πουλιά απόρησαν και έκαναν συμβούλιο για να βρουν έναν
τρόπο να γλυκάνουν την καρδιά της.
-Εγώ, είπε ο κότσυφας, θα της τραγουδήσω το πιο ωραίο μου
τραγούδι.
-Κι εμείς θα τρυπώσουμε στην αγκαλιά της να της σκουπίζουμε τα
δάκρυα, είπαν τα αστέρια.
-Εγώ λέω να πάω να φέρω πίσω το φεγγάρι, είπε ο αετός που
πετάει πολύ ψηλά.
-Ησυχία, είπε η κουκουβάγια, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα
τώρα. Έχω μια ιδέα. Πρέπει όμως να περιμένουμε να ξημερώσει.
Τα πουλιά πέταξαν και κάθισαν στα γυμνά κλαδιά της μυγδαλιάς.
Κανένα δεν κοιμήθηκε. Είχαν μεγάλη αγωνία και κρυφή χαρά.
Προσπαθούσαν να μείνουν σιωπηλά όλη νύχτα, περιμένοντας τον
ήλιο να φανεί. Το σχέδιο της κουκουβάγιας ήταν καταπληκτικό, αλλά
έπρεπε να το κρατήσουν μυστικό.
Ένα μόνο αστέρι, το πιο μικρό, δεν μπορούσε να τη βλέπει έτσι
λυπημένη και τρύπωσε στην αγκαλιά της. Πήρε τη φλογέρα του και
της σιγοψιθύρισε ένα τραγούδι. "...ταξίδι θα σε πάω μακριά. εκεί που
αγαπάς. Μην κλαις και μη λυπάσαι πια, θ' ανθίσεις, θα γελάς..."
Μα η μυγδαλιά έκλαιγε απαρηγόρητη. Κανένα τραγούδι δεν
μπορούσε να την παρηγορήσει. Ούτε ο άνεμος με τα χάδια του
κατάφερε να της γλυκάνει την καρδιά. Σαν απόκαμαν τα δάκρυα,
αποκοιμήθηκε. Κι ήταν άραγε στο όνειρό της ή στα αλήθεια, πως τα
πουλιά την πήραν στα φτερά τους, τη σήκωσαν ψηλά και την
ταξίδεψαν ως τα παλάτια του φεγγαριού. Κι εκείνη άνθισε και χάρισε
σε όλα τα πουλιά από ένα ανθάκι της. Κι ο άνεμος πήρε όσα
μπουμπούκια ήθελε και τα σκόρπισε σε όλες τις πολιτείες και στα
χωριά. Και οι στέγες μπουμπούκιασαν και οι δρόμοι βάφτηκαν στα
λευκά. Και στα μαλλιά των κοριτσιών, στο πέτο των γερόντων και
στους ώμους των ποιητών φύτρωσαν άνθη της μυγδαλιάς.
Τις μέρες τις έπαιρνε ο άνεμος. Κι ο χειμώνας έφτανε στο τέλος του.
Μάζευε τα άσπρα του σεντόνια για να δώσει τη θέση του στην
άνοιξη. Κάποια πουλιά που άρχισαν να επιστρέφουν από το
μακρινό τους ταξίδι, βρίσκονταν μπροστά σε μία έκπληξη.
Η μυγδαλιά είχε ανθίσει! Ήταν το μοναδικό δέντρο με άνθη
στολισμένο κι ήταν τόσο όμορφη που όλα έτρεξαν να τη
γλυκοφιλήσουν και να τις διηγηθούν όλα όσα είχαν δει στις ζεστές
χώρες. Από τότε η μυγδαλιά ανθίζει μες στο χειμώνα.
Αν ποτέ το βράδυ σηκώσετε τα μάτια ψηλά κατά τον ουρανό και
δείτε το φεγγάρι να κοκκινίζει, είναι ίσως γιατί εκείνη την ώρα η
μυγδαλιά του χαρίζει τα φιλιά της και το στολίζει με τα άνθη της.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Ηρώων Πoλυτεχνείου 46 - 48, 26504, Ρίο Πατρών

Τηλ.: 2610 994 661 , 2610 995 563
Fax: 2610 995 563

E-mail: katerina.georma@gmail.com

   

Login / Sitemap

© Copyright 2010 - 2021 Παιδικός σταθμός - Νηπιαγωγείο στο Ρίο Πάτρας - ΓΕΩΡΜΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ